พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๙
๑. สมิติคุตตเถรคาถา
เล่ม ๒๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๑๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑/๑๐ ในวรรคที่ ๙มี ๔ ฉบับ
เถรคาถาย เอกนิปาตสฺส นวมวคฺโค
เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๙
ว่าด้วยคาถาสุภาษิต ในเอกกนิบาต วรรคที่ ๙
๑. สมิติคุตตเถรคาถา
สุภาษิตเกี่ยวกับกรรม
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๙ สมิติคุตตเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
บาลี (สยามรัฐ)
๑ ยํ มยา ปกตํ ปาปํ ปุพฺเพ อญฺญาสุ ชาติสุ
อิเธว ตํ เวทนิยํ วตฺถุ อญฺญํ น วิชฺชตีติ ฯ
สมิติคุตฺโต เถโร ฯ
๑ ม. ยุ. อปรทฺโธ ฯ
ฉบับหลวง
บาปกรรมใดที่เราได้กระทำไว้แล้วในชาติอื่นๆ ในกาลก่อนเราจึงได้เสวยผลของบาปกรรมนั้นในอัตภาพนี้เอง เรื่องบาปกรรมอื่นจะไม่มีอีก
ต่อไป.
จบ ๑. สมิติคุตตเถรคาถา