๑. อุรุเวลกัสสปเถรคาถา

(พระโคดมยังไม่กำราบเราเพียงใด) เราเห็นปาฏิหาริย์ของพระโคดมผู้เรืองยศแล้ว ก็ยังเป็นคนลวงโลกด้วยความริษยา และมานะ ยังไม่นอบน้อม เพียงนั้น

พระศาสดาผู้เป็นสารถีฝึกคน ทรงทราบความดำริของเราแล้ว ก็ทรงปราม แต่นั้น เราก็ได้มีความสังเวช ขนพองสยองเกล้าอย่างไม่เคยเป็น

คราวนั้น เราละความสำเร็จนิดหน่อยของเรา ครั้งที่เคยเป็นชฎิล แล้วบวชในพระศาสนาของพระชินเจ้า

ครั้งก่อน เรายินดีด้วยการบูชายัญ มุ่งกามสุคติภูมิ ภายหลัง ถอนราคะ โทสะ และแม้โมหะได้ขาด

เรารู้ขันธ์ที่อาศัยอยู่มาก่อน ได้ชำระทิพยจักษุให้หมดจดแล้ว มีฤทธิ์ รู้จิตของผู้อื่น และบรรลุทิพพโสตญาณ

|๓๔๗.๓๗๕| ๑ ทิสฺวาน ปาฏิหีรานิ โคตมสฺส ยสสฺสิโน น ตาวาหํ ปณิปตึ อิสฺสามาเนน วญฺจิโต ฯ |๓๔๗.๓๗๖| มม สงฺกปฺปมญฺญาย โจเทสิ นรสารถิ ตโต เม อาสิ สํเวโค อพฺภูโต โลมหํสโน ฯ |๓๔๗.๓๗๗| ปุพฺเพ ชฏิลภูตสฺส ยา เม สิทฺธิ ปริตฺติกา ตาหํ ตทา นิรงฺกตฺวา ปพฺพชึ ชินสาสเน ฯ |๓๔๗.๓๗๘| ปุพฺเพ ยญฺเญน สนฺตุฏฺโฐ กามธาตุ ปุรกฺขโต ปจฺฉา ราคญฺจ โทสญฺจ โมหญฺจาปิ สมูหนึ ฯ |๓๔๗.๓๗๙| ปุพฺเพนิวาสํ ชานามิ ทิพฺพจกฺขุํ วิโสธิตํ อิทฺธิมา ปรจิตฺตญฺญู ทิพฺพโสตญฺจ ปาปุณึ ฯ |๓๔๗.๓๘๐| ยสฺส จตฺถาย ปพฺพชิโต อคารสฺมา อนคาริยํ โส เม อตฺโถ อนุปฺปตฺโต สพฺพสํโยชนกฺขโยติ ฯ อุรุเวลกสฺสโป เถโร ฯ

เรายังไม่เห็นปาฏิหาริย์ของพระโคดมผู้เรืองยศ เพียงใด เราก็ยังเป็นคน ลวงโลกด้วยความริษยาและมานะไม่นอบน้อม เพียงนั้น พระผู้มีพระภาค ผู้เป็นสารถีของนรชน ทรงทราบความดำริของเรา ทรงตักเตือนเรา ลำดับ นั้น ความสลดใจได้เกิดแก่เรา เกิดความอัศจรรย์ใจ ขนลุกชูชัน ความสำเร็จอันเล็กน้อยของเราผู้เป็นชฎิล เคยมีอยู่เมื่อ ก่อนเราได้สละ ความสำเร็จอันนั้นแล้ว บวชในศาสนาของพระชินเจ้า เมื่อก่อน เรา- ยินดีการบูชายัญ ห้อมล้อมด้วยกามารมณ์ ภายหลัง เราถอนราคะ โทสะ และโมหะได้แล้ว เรารู้บุพเพนิวาสญาณ ชำระทิพยจักษุหมดจด เป็นผู้มี ฤทธิ์ รู้จิตของผู้อื่น และบรรลุทิพโสต อนึ่ง เราออกบวชเป็นบรรพชิต เพื่อประโยชน์ใด ประโยชน์นั้นเราได้บรรลุแล้ว ความสิ้นไปแห่ง สังโยชน์ทั้งปวงเราได้บรรลุแล้ว.