พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · พีรณัตถัมภกวรรค
๑. โสมทัตตชาดก
เล่ม ๒๗Text layerBuddha’s wordsItems ๒๗๑–๒๗๒ (Royal Thai)1/10 in พีรณัตถัมภกวรรค4 editions
๗ พีรณตฺถมฺภกวคฺโค
๑ โสมทตฺตชาตกํ
๗. พีรณัตถัมภกวรรค
๑. โสมทัตตชาดก
ว่าด้วยอาการของผู้ขอ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต พีรณัตถัมภกวรรค โสมทัตตชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 57 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
อกาสิ โยคฺคํ ธุวมปฺปมตฺโต
สํวจฺฉรํ พีรณตฺถมฺภกสฺมึ
พฺยากาสิ อญฺญํ ๑ ปริสํ วิคยฺห
น นิยฺยโม ตายติ อปฺปปญฺญํ ฯ
ท่านเป็นผู้ไม่ประมาทเป็นนิจ ได้ทำความเพียรอยู่ในป่าช้าชื่อพีรณัตถัมภกะถึงหนึ่งปี ครั้นเข้าประชุมบริษัท กลับกล่าวให้ผิดพลาดไปความเพียร ย่อมป้องกันผู้ปราศจากปัญญาไม่ได้.
ทฺวยํ ยาจนโก ตาต โสมทตฺต นิคจฺฉติ
อลาภํ ธนลาภํ วา เอวํ ธมฺมา หิ ยาจนาติ ฯ
โสมทตฺตชาตกํ ปฐมํ ฯ
๑ สี. ม. สญฺญํ ฯ
ดูกรพ่อโสมทัตต์ บุคคลผู้ขอ ย่อมประสบอาการ ๒ อย่าง คือได้ทรัพย์ ๑ไม่ได้ทรัพย์ ๑ เพราะว่าการขอมีอาการอย่างนี้เป็นธรรมดา.
จบ โสมทัตตชาดกที่ ๑.
End of ๑. โสมทัตตชาดก