พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · พีรณัตถัมภกวรรค
๑. โสมทัตตชาดก
เล่ม ๒๗Text layerBuddha’s wordsItems ๒๗๑–๒๗๒ (Royal Thai)1/10 in พีรณัตถัมภกวรรค4 editions
๗. พีรณถมฺภกวคฺค
๒๑๑. โสมทตฺตชาตก (๑)
๗. พีรณถัมภกวรรค
หมวดว่าด้วยป่าช้าพีรณถัมภกะ
๑. โสมทัตตชาดก (๒๑๑)
ว่าด้วยพราหมณ์ชื่อโสมทัตต์
(พราหมณ์โสมทัตตโพธิสัตว์กล่าวกับพ่อว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต พีรณัตถัมภกวรรค โสมทัตตชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 57 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
บาลี (มหาจุฬาฯ), vol. 27, pp. 59–59 · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 27, pp. 97–97
อกาสิ โยคฺคํ ธุวมปฺปมตฺโต
สํวจฺฉรํ พีรณถมฺภกสฺมึ
พฺยากาสิ สญฺญํ ปริสํ วิคยฺห
น นิยฺยโม ตายติ อปฺปปญฺญํ.
พ่อเป็นผู้ไม่ประมาทอยู่เป็นนิตย์
ได้กระทำความเพียรอยู่ในป่าช้าที่ชื่อพีรณถัมภกะตลอดทั้งปี
ครั้นเข้าสู่ที่ประชุมบริษัทกลับพูดอีกอย่างหนึ่ง
ความเพียรป้องกันผู้ปราศจากปัญญาไม่ได้
(พราหมณ์ผู้เป็นบิดากล่าวว่า)
ทฺวยํ ยาจนโก ตาต โสมทตฺต นิคจฺฉติ
อลาภํ ธนลาภํ วา เอวํ ธมฺมา หิ ยาจนาติ.
โสมทตฺตชาตกํ ปฐมํ.
พ่อโสมทัตต์ ขึ้นชื่อว่าผู้ขอย่อมได้ผล ๒ อย่าง คือ
(๑) ไม่ได้ทรัพย์ (๒) ได้ทรัพย์
เพราะว่าการขอมีสภาพเช่นนี้เป็นธรรมดา
โสมทัตตชาดกที่ ๑ จบ
End of ๑. โสมทัตตชาดก