พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · นตังทัฬหวรรค
๖. กุรุงคมิคชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๖๑–๒๖๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๐ ในนตังทัฬหวรรคมี ๔ ฉบับ
๒๐๖. กุรุงฺคมิคชาตก (๖)
๖. กุรุงคมิคชาดก (๒๐๖)
ว่าด้วยนกและเต่าช่วยกวาง
(นกสตปัตตะช่วยกวางให้พ้นจากบ่วงแล้ว จึงกล่าวว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต นตังทัฬหวรรค กุรุงคมิคชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๕๗–๕๗ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๗ หน้า ๙๔–๙๔
อิงฺฆ วทฺธมย (๑) ปาสํ ฉินฺท ทนฺเตหิ กจฺฉป
อหํ ตถา กริสฺสามิ ยถา เนหิติ ลุทฺทโก.
- ๑ฉ.ม. วฏฺฏมยํ
เอาเถิดเต่าเอ๋ย เจ้าจงใช้ฟันกัดบ่วงหนัง
ส่วนเราจักกระทำโดยวิธีที่นายพรานจะมาไม่ถึง
(พระศาสดาตรัสพระคาถาที่ ๒ ว่า)
กจฺฉโป ปาวิสี วารึ กุรุงฺโค ปาวิสี วนํ
สตปตฺโต ทุมคฺคมฺหา ทูเร ปุตฺเต อปานยีติ.
กุรุงฺคมิคชาตกํ ฉฏฺฐํ.
เต่าก็ลงน้ำ กวางก็เข้าป่า
ส่วนนกสตปัตตะกลับมาถึงต้นไม้แล้ว
ได้พาลูก ๆ หนีไปอยู่แสนไกล
กุรุงคมิคชาดกที่ ๖ จบ
จบ ๖. กุรุงคมิคชาดก