arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๑

๕. ทัพพเถรคาถา

เล่ม ๒๖

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๔๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๑ ในวรรคที่ ๑มี ๔ ฉบับ

_______

๕. ทพฺพตฺเถรคาถา

๕. ทัพพเถรคาถา

ภาษิตของพระทัพพเถระ

ทราบว่า ท่านพระทัพพเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๑ ทัพพเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)

บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๖ หน้า ๒๕๙–๒๕๙ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๖ หน้า ๓๐๕–๓๐๕

บาลี (มหาจุฬาฯ)

โย ทุทฺทมโย (๑) ทเมน ทนฺโต

ทพฺโพ สนฺตุสิโต วิติณฺณกงฺโข

วิชิตาวี อเปตเภรโว หิ

ทพฺโพ โส ปรินิพฺพุโต ฐิตตฺโตติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ทพฺโพ เถโร คาถํ อภาสิตฺถาติ.

เชิงอรรถ (บาลี (มหาจุฬาฯ))
  1. ๑ฉ.ม. เอวมุปริปิ
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

พระทัพพะผู้ฝึกได้ยาก ถูกพระศาสดาผู้ฝึกทรงฝึกแล้ว

เป็นผู้สันโดษ ปราศจากความสงสัย ชนะกิเลสได้แล้ว

ปราศจากความขลาดกลัว มีจิตคงที่ ดับสนิทแล้ว

เชิงอรรถ (ไทย (มหาจุฬาฯ ๒))
  1. ๑ยินดีสิ่งของเท่าที่ตนมีอยู่ (ขุ.เถร.อ. ๑/๕/๖๙)