พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๓
๒. จิตตกเถรคาถา
เล่ม ๒๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๕๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๐ ในวรรคที่ ๓มี ๔ ฉบับ
๒. จิตตกเถรคาถา
สุภาษิตเกี่ยวกับผู้เจริญฌาน
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๓ จิตตกเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
บาลี (สยามรัฐ)
๒ นีลา สุคีวา สิขิโน โมรา การวิยํ ๑ อภินทนฺติ
เต สีตวาตกลิตา ๒ สุตฺตํ ฌานํ ๓ นิโพเธนฺตีติ
จิตฺตโก เถโร ฯ
๑ ยุ. การํวิยํ ฯ ม. การมฺภิยํ ฯ ๒ ม. สีตวาตกีลิตา ฯ ๓ ม. ยุ. ฌายํ ฯ
ฉบับหลวง
นางนกยูงทั้งหลายมีขนเขียว ขนคองาม หงอนงาม พากันร่ำร้องอยู่ในป่าการวี นางนกยูงเหล่านั้นพากันร่ำร้องในเวลามีลมหนาวเจือ
ด้วยฝน ย่อมปลุกบุคคลผู้เจริญฌานซึ่งหลับอยู่ให้ตื่น.
จบ ๒. จิตตกเถรคาถา