พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๓
๒. จิตตกเถรคาถา
เล่ม ๒๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๕๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๐ ในวรรคที่ ๓มี ๔ ฉบับ
_______
๒. จิตฺตกตฺเถรคาถา
๒. จิตตกเถรคาถา
ภาษิตของพระจิตตกเถระ
ทราบว่า ท่านพระจิตตกเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๓ จิตตกเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๖ หน้า ๒๖๓–๒๖๓ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๖ หน้า ๓๑๑–๓๑๑
บาลี (มหาจุฬาฯ)
นีลา สุคีวา สิขิโน โมรา การวิยํ (๑) อภินทนฺติ
เต สีตวาตกลิตา (๒) สุตฺตํ ฌานํ (๓) นิโพเธนฺตีติ.
จิตฺตโก เถโร.
เชิงอรรถ (บาลี (มหาจุฬาฯ))
- ๑ฉ.ม. การมฺภิยํ
- ๒ฉ.ม. สีตวาตกีนิตา
- ๓ฉ.ม. ฌายํ
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)
นกยูงทั้งหลาย มีขนคอเขียวงดงาม มีหงอนสวย
ร้องเซ็งแซ่อยู่ในป่าการวี
นกยูงเหล่านั้นพากันร้องเซ็งแซ่ในยามมีลมหนาวเจือฝน
ย่อมกระตุ้นเตือนผู้เจริญฌานซึ่งหลับอยู่ให้ตื่นขึ้น
จบ ๒. จิตตกเถรคาถา