arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๕

๕. รมนียวิหารีเถรคาถา

เล่ม ๒๖

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๘๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๐ ในวรรคที่ ๕มี ๔ ฉบับ

๕. รมนียวิหารีเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับความพลาดพลั้ง

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๕ รมนียวิหารีเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)

บาลี (สยามรัฐ)

๕ ยถาปิ ภทฺโท อาชญฺโญ ขลิตฺวา ปฏิติฏฺฐติ

เอวํ ทสฺสนสมฺปนฺนํ สมฺมาสมฺพุทฺธสาวกนฺติ ฯ

รมณียวิหารี เถโร ฯ

๑ ม. ยุ. จาเล อุปจาเล สีสุปจาเล ฯ ๒ ม. ยุ. อิเม ปาฐา น ทิสฺสนฺติ ฯ

๓ ม. ปติสฺสตา ฯ ๔ ม. ยุ. เวธีติ ฯ ๕ ม. ปสฺสนฺตี ฯ

ฉบับหลวง

โคอาชาไนยผู้สมบูรณ์พลาดล้มแล้ว ย่อมกลับลุกขึ้นตั้งตัวได้ ฉันใดท่านทั้งหลายจงจำเราไว้ว่า เป็นสาวกของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

ผู้สมบูรณ์ด้วยทัสสนะ ฉันนั้นเถิด.