พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · พีรณัตถัมภกวรรค
๙. ครหิตชาดก
เล่ม ๒๗Text layerBuddha’s wordsItems ๒๘๗–๒๘๘ (Royal Thai)9/10 in พีรณัตถัมภกวรรค4 editions
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต พีรณัตถัมภกวรรค ครหิตชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 57 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 27, pp. 113–113
{๒๘๖} [๒๘๖] บุคคลที่โกงต่อคนโกงย่อมมีอยู่แน่นอนบุคคลที่ล่อลวงคน ที่ล่อลวงก็ย่อมมีอยู่เหมือนกัน ดูก่อนท่านผู้มีบุตรหาย ท่าน จงคืนผาลให้เราเสีย ผู้มีผาลหายจะได้ไม่นำลักบุตรท่านไป
๙. ครหิตชาดก (๒๑๙)
ว่าด้วยคนโง่เห็นแก่เงินทอง
(พญาวานรโพธิสัตว์ได้กล่าวกะพวกวานรว่า)
{๒๘๗} [๒๘๗] มนุษย์ทั้งหลายผู้มีปัญญาทราม ไม่เห็นอริยธรรม ย่อมมีคำพูด อย่างนี้ว่า ‘เงินของเรา ทองของเรา’ ดังนี้ ทั้งกลางคืนและ กลางวัน
{๒๘๘} [๒๘๘] ในเรือนหลังหนึ่งจะมีเจ้าของเรือนอยู่ ๒ คน ใน ๒ คนนั้น คนหนึ่งไม่มีหนวด มีนมยาน เกล้าผมมวย และเจาะหู ถูกซื้อตัว มาด้วยทรัพย์จำนวนมาก เจ้าของเรือนผู้นั้นย่อมกล่าวทิ่มแทง คนในเรือนนั้นตั้งแต่แรกมาอยู่
๑๐. ธัมมัทธชชาดก (๒๒๐)
ว่าด้วยผู้ถึงธรรมของสัตบุรุษ
(ท้าวสักกะตรัสถามปุโรหิตโพธิสัตว์ว่า)
{๒๘๙} [๒๘๙] ท่านอยู่เป็นสุขแล้วที่ได้ออกจากแว่นแคว้นมาสู่ป่าที่สงัดเงียบ ท่านนั้นกลับมานั่งเหงาหงอยอยู่ที่โคนต้นไม้แต่ผู้เดียวเหมือน คนกำพร้า
End of ๙. ครหิตชาดก