พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๔
๒. สุปปิยเถรคาถา
เล่ม ๒๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๖๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๐ ในวรรคที่ ๔มี ๔ ฉบับ
๒. สุปฺปิยตฺเถรคาถา
๒. สุปปิยเถรคาถา
ภาษิตของพระสุปปิยเถระ
ทราบว่า ท่านพระสุปปิยเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๔ สุปปิยเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๖ หน้า ๒๖๖–๒๖๖ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๖ หน้า ๓๑๔–๓๑๔
บาลี (มหาจุฬาฯ)
อชรํ ชีรมาเนน ตปฺปมาเนน นิพฺพุตึ
นิรามิสํ ปรมํ สนฺตึ โยคกฺเขมํ อนุตฺตรนฺติ.
สุปฺปิโย เถโร.
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)
บุคคลผู้มีความชรา
เพียรเผาผลาญกิเลสอยู่
พึงบรรลุนิพพานอันปราศจากความแก่
ปราศจากอามิส
เป็นธรรมสงบเกษมจากโยคะ (และ)ยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง
จบ ๒. สุปปิยเถรคาถา