arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๔

๒. สุปปิยเถรคาถา

เล่ม ๒๖

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๖๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๐ ในวรรคที่ ๔มี ๔ ฉบับ

๒. สุปปิยเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับความเพียร

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๔ สุปปิยเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)

บาลี (สยามรัฐ)

๒ อชรํ ชีรมาเนน ตปฺปมาเนน นิพฺพุตึ

นิรามิสํ ๓ ปรมํ สนฺตึ โยคกฺเขมํ อนุตฺตรนฺติ ฯ

สุปฺปิโย เถโร ฯ

๑ ยุ. ฉินฺท ฯ ๒ ม. ยุ. คหวรตีริโย ภิกฺขุ ฯ ๓ ม. นิมิยํ ฯ ยุ. นิมฺมิสฺสํ ฯ

ฉบับหลวง

บุคคลผู้มีความเพียร ถึงจะแก่ แต่เผากิเลสให้เร่าร้อน พึงบรรลุ

นิพพานอันไม่รู้จักแก่ ไม่มีอามิส เป็นธรรมสงบอย่างยิ่ง

เกษมจากโยคะอย่างยอดเยี่ยม.