พวกบุตรของนายพรานเป็นคนดุร้าย หยาบช้า ไม่มีความกรุณา ได้เห็นเราแล้ว ถือไม้พลองตะบองสั้นกรูกันเข้ามาหาเรา ณ ที่นั้น

{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๓ หน้า : ๗๕๖}

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย จริยาปิฎก [๒. หัตถินาควรรค] รวมจริยาที่มีในวรรค

แต่เราไม่โกรธเคืองพวกบุตรนายพราน แม้จะแทงเราด้วยหลาว แม้จะทุบตีเราด้วยหอก นี้เป็นศีลบารมีของเรา ฉะนี้แล สังขปาลจริยาที่ ๑๐ จบ หัตถินาควรรคที่ ๒ จบ รวมจริยาที่มีในวรรคนี้คือ ๑. มาตุโปสกจริยา ๒. ภูริทัตตจริยา ๓. จัมเปยยจริยา ๔. จูฬโพธิจริยา ๕. มหิสราชจริยา ๖. รุรุราชจริยา ๗. มาตังคจริยา ๘. ธรรมเทวปุตตจริยา ๙. ชยทิสจริยา ๑๐. สังขปาลจริยา จริยาทั้งหมดนี้เป็นกำลังของศีล เป็นบริขารเป็นข้ออ้างของศีล เราตามรักษาศีลเพราะยังห่วงใยชีวิต เราผู้เป็นสังขปาลนาคราชได้มอบชีวิตให้ แก่คนใดคนหนึ่ง แม้ตลอดกาลทุกเมื่อ เพราะเหตุนั้น จริยานั้นจึงเป็นศีลบารมี ฉะนี้แล นิทเทสแห่งศีลบารมี จบ

{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๓ หน้า : ๗๕๗}