สุตวาสูตรที่ ๗ มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้.

บทว่า ปญฺจ ฐานานิ อชฺฌาจริตุํ ได้แก่ ภิกษุไม่ควรล่วงเหตุ ๕.

บทว่า ปาณํ ได้แก่ โดยที่สุดมดดำมดแดง.

บทว่า อทินฺนํ ได้แก่ ของผู้อื่นโดยที่สุดแม้เส้นหญ้า.

บทว่า เถยฺยสงฺขาตํ ได้แก่ แม้มีจิตขโมย.

บทว่า สนฺนิธิการกํ กาเม ปริภุญฺชิตุํ ได้แก่ ไม่ควรทำการสั่งสอน คือเว้นบริโภควัตถุกามและกิเลสกาม. ข้อนั้น ท่านกล่าวหมายเอากามคุณซึ่งเป็นอกัปปิยะ (ไม่ควร).

บทว่า พุทฺธํ ปจฺจกฺขาตุํ ได้แก่ เพื่อห้ามอย่างนี้ว่า คนนี้มิใช่พุทธะดังนี้.

แม้ในธรรมเป็นต้นก็มีนัยนี้เหมือนกัน.

ข้อนั้นมาแล้วในอรรถกถาก่อนอย่างนี้. ส่วนบาลีในสูตรนี้ ท่านกล่าวถึงความไม่ลำเอียง.

จบอรรถกถาสุตวาสูตรที่ ๗ -----------------------------------------------------