รักขิตสูตรที่ ๕ มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้.

บทว่า นิมิตฺตํ ได้แก่ ซึ่งธรรมนิมิตบ้าง บุคคลนิมิตบ้าง.

จริงอยู่ พระตถาคตนี้ เมื่อไม่พิจารณาเห็นแม้บทหนึ่ง ในธรรมที่เราแสดงแล้วด้วยตนเอง ว่าเป็นธรรมที่กล่าวไม่ดี นำสัตว์ออกจากทุกข์ในวัฏฏะไม่ได้ ชื่อว่าไม่พิจารณาเห็นธรรมนิมิต.

พระตถาคตไม่พิจารณาเห็นแม้บุคคลหนึ่งผู้จะลุกขึ้นได้ตอบว่า ธรรมที่ท่านกล่าวแล้วผิด ธรรมที่ท่านกล่าวไม่ดี ชื่อว่าไม่พิจารณาเห็นบุคคลนิมิต.

แม้ในบททั้งสองที่เหลือก็นัยนี้เหมือนกัน.

จบอรรถกถารักขิตสูตรที่ ๕ -----------------------------------------------------